تصمیم گرفته ام بنویسم ،دوباره بنویسم برای خودم
نه برای مردم نه برای دیده شدن . که اگر هدف این بود قطعا اینستاگرام رو انتخاب میکردم
کم کم باید بتوانم در این شرایط جدیدم خودم را پیدا کنم ، مثل اولین روزی که شروع به کار کردم و اولین مهر روی دفترچه بیمار زده شد . باید در این شرایط هرچند سخت و طاقت فرسا خودم را پیدا کنم تا بتوانم جوانه بزنم و رشد کنم .
باید قبول کنم که حالا در حد دختر ۲۶ ساله دنیا از من توقع دارد .
کاری به کار کسی ندارم ،هیچ وقت زندگی ام کاری به کسی نداشتم اغلب سکوت محبوب ترین چیز زندگی ام بود در جواب هر بی معرفتی سکوت کردم ، چرا که سپردم دست خدا
این روزها که چه عرض کنم . چند ماهیست ذهنم شور بازاریست ،از فکر ناهار فردا و قابلمه ای که زیرش روشن مانده تا فاکتور ۸ ای که نیامده و باید داد و هوار بیماران رو تاب بیاورم . تا بدنی که خسته س و مدت هاست ورزش نکرده تا فکر اویی که . بگذریم ذهنم این روزها در حد نوشتن نیست ، باید خودم را پیدا کنم .
پیدا منبع
درباره این سایت